Nieuws

In memoriam Elsbeth Berghuis

Afgelopen maandag is ons erelid Elsbeth Berghuis op 69-jarige leeftijd overleden. Elsbeth was lid van onze vereniging vanaf 1975 en is meer dan 25 jaar secretaris geweest. Joost de Vries schreef een in memoriam.


In memoriam Elsbeth Berghuis – Meijer
Geboren in 1951 hockeyde Elsbeth vanaf kleuterleeftijd al illegaal mee bij de hockeyclub Deventer (in die tijd kon je pas met hockey beginnen als je 12 was). In 1969 vertrok ze voor een rechtenstudie naar Groningen, waar ze vanaf 1970 5 jaar lang met het elftal van Groninger Studenten het noordelijke vrouwen (toen nog dames-)hockey domineerde. In de wedstrijden om het Nederlands kampioenschap waren ze opgewassen tegen de kampioenen van de andere districten, al ging de titel 2 keer net aan hun neus voorbij. Voor Elsbeth was het een onmisbare ervaring, niet in het minst door de grote saamhorigheid van heel verschillende individuen, die ertoe geleid heeft dat ze nog steeds jaarlijks bij elkaar komen.

 

In 1975 kon ze haar studie afsluiten, de maatschappij in betekende: man Wytze achterna naar Drachten. Goede hockeyers waren natuurlijk altijd welkom bij de Graspiepers, waarvan het dames 1-team in die tijd regelmatig pendelde tussen de eerste en tweede klasse. Met Elsbeth en de ook van Groninger Studenten gekomen Marian de Vries als ervaren centrum werden ze nu een stabiele factor in de eerste klasse, die het gerenommeerde tegenstanders knap lastig konden maken en het zelfs bracht tot een jaar Overgangsklasse.
Elsbeth was niet snel maar zeer balvast, met mooie ruime bewegingen, een goed schot en vooral een geweldig inzicht, een klassieke middenvelder met een voorkeur voor links. Ze genoot nog meer van een mooie pass of voorzet die tot een doelpunt leidde dan van zelf scoren. Naast haar kwaliteiten in het spel was ze ook nog een voorbeeldige aanvoerster.
Na vele jaren dames 1 (met drie onderbrekingen vanwege de geboorte van Bas, Sanne en Annemijn) speelde ze metevenveel plezier en succes in dames 2 en nog weer later de dames veteranen. In 1993 werd ze echter samen met Marian teruggehaald door coach Fokke Haanstra om het jeugdige dames 1, inmiddels afgezakt naar de derde klasse, van meer ervaring te voorzien. De formule werkte uitstekend want in twee jaar stoomde het team rechtstreeks door naar de top van de tweede klasse.
Vervolgens werd het echt tijd voor afbouwen met de dames veteranen, wat met diverse succesvolle SYKO-toernooien en allerlei nevenactiviteiten nog veel plezier opleverde, totdat deze competitie op de donderdagmiddag een aantal jaren geleden bij gebrek aan andere teams moest worden opgeheven.
Zelf keek ze later met veel voldoening en plezier terug op deze periode. Het waren mooie Graspieperjaren, waarin ze met een groep gelijkgestemde zielen de vereniging een dynamiek gaf die uitsteeg boven die van een gemiddelde provincieclub. Een greep uit de vele memorabele gebeurtenissen: de verbouw van het clubhuis in 1980, noordelijke kampioenschappen op 8 velden, gekke feesten en uitgebreide lustrumvieringen, de internationale Paaspiepertoernooien, de realisering van het eerste kunstgrasveld in Friesland, heren 1 speelde hoofdklasse zaalhockey in een overvolle Splitting, Jongens B werd Nederlands kampioen zaalhockey, twee kampioenschappen in de landelijke Young Starscompetitie (met Elsbeth als coach van de meisjes), de familietoernooien, het eerste waterveld, de interlandwedstrijden etc . etc. Ook nu weer was het de grote saamhorigheid waarmee men met zijn allen de schouders eronder zette wat haar vooral aansprak. Omdat het zoveel positieve energie opleverde stak ze er graag zoveel tijd in.

 

Met drie jaar ervaring in het bestuur van Groninger Studenten lag het voor de hand dat Elsbeth al snel gevraagd zou worden voor een bestuursfunctie. In 1976 trad ze aan als commissaris jeugdhockey, dat lag iets minder voor de hand omdat ze bij de Studenten nu eenmaal geen jeugdhockeyers hebben. Graag nam ze daarom het jaar daarop het secretariaat over van Arend van Eck, om dat pas 26 jaar later, in 2003, over te dragen aan Jacqueline Zijlstra. Ze heeft gewerkt onder 6 voorzitters en met tientallen medebestuursleden, honderden bestuursvergaderingen heeft ze voorbereid en genotuleerd. Maar ze was veel meer dan alleen maar secretaris, al die jaren was ze het anker van het bestuur, alwetend, altijd meedenkend, vaak vooruitdenkend, efficiënt, consciëntieus en betrouwbaar. Als je met Elsbeth iets afsprak wist je zeker dat het voor elkaar kwam. Veel trok ze ook naar zich toe, omdat ze dan zeker wist dat het goed gebeurde. Wanneer ze met kritiek kwam dan had ze er goed over nagedacht en bleek meestal dat ze het bij het rechte eind had.

Na haar afscheid van het bestuur bleef ze nog een aantal jaren actief in de kantinecommissie, waar ze met een scherp inkoopbeleid zorgde voor hogere winstmarges. Het heeft niemand verwonderd dat Elsbeth in 2001, na 25 jaren bestuurslidmaatschap, benoemd werd tot erelid van de Graspiepers. Ook mocht ze in 2009 de eerste steen leggen voor het nieuwe clubhuis (waarover ze overigens altijd nogal kritisch is geweest).

Hoewel ze soms nog wel langs de velden te vinden was en ook op de ALV’s haar belangstelling toonde nam ze de laatste jaren geleidelijk meer afstand van het hockey. Na lange aarzeling ging ze uiteindelijk toch golfen, eenmaal daaraan begonnen pakte ze het op de van haar bekende manier grondig aan, behoorde al snel tot de betere speelsters bij Lauswolt en werd een vaste waarde (en ook weer aanvoerster) van het eerste dames seniorenteam. En natuurlijk was ze ook daar weer actief in diverse commissies.

Een paar jaar geleden kwamen de eerste signalen dat haar gezondheid te wensen overliet. Begin 2020 was er een crisis, maar na een aantal behandelingen leek ze er bovenop te komen en was er weer de hoop op nog een paar mooie jaren. Ruim een half jaar lang heeft ze daarvan kunnen genieten en wist ze zelfs nog een paar prestigieuze golfprijzen te winnen. Vlak voor kerstmis ging het echter helemaal mis, op 4 januari is ze overleden. 8 januari, de dag dat ze haar 70everjaardag zou vieren, hebben we, noodgedwongen met een kleine groep, in Olterterp afscheid van haar genomen.

Haar bijdrage aan tientallen jaren Graspiepergeschiedenis valt nauwelijks op waarde te schatten. Daarom zullen we haar naam in ere houden.

Joost de Vries


 
Nieuws afbeelding

Koop een lot, steun de Graspiepers!

Agenda van de week

30-1 Kabouterhockey